Ο Γύζης έζησε και εργάστηκε στο Μόναχο, σε περιβάλλον γερμανικό, και ουσιαστικά απευθύνθηκε με τα έργα του στο γερμανικό αστικό κοινό της εποχής του. Έτσι, παράλληλα με τα ελληνικά έργα του, ζωγραφίζει και πίνακες που εικονογραφούν το γερμανικό περιβάλλον. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η σειρά με τους παππούδες και τα εγγονάκια τους, θέμα που είχε αρχίσει να απασχολεί τον καλλιτέχνη ήδη από πολύ νωρίς (1869). Κι αυτές οι σκηνές, δοσμένες με τη γνωστή μαστοριά του, μαρτυρούν την προσεκτική, διεισδυτική προσέγγισή του στο παιδί. Το λεπτό, έξυπνο χιούμορ του καλλιτέχνη χαρίζει και σε αυτά τα στιγμιότυπα μια πρόσθετη έλξη, ενώ κάποτε προβάλλει διακριτικά κάποιος συμβολισμός.
Και η γιαγιά είναι κάποτε παρούσα σε «γερμανικά» έργα του Γύζη, όπως στον πίνακα όπου χορεύει με τις δύο εγγονούλες της 1883 και στο Κου-Κου, όπου μέσα σε ένα δωμάτιο γερμανικού σπιτιού μια γιαγιά κρατάει με καμάρι το μωρό στην αγκαλιά της, ενώ η νεαρή μητέρα παίζει το «κου-κου» μαζί του και η μεγαλύτερη αδελφούλα παρακολουθεί. Στο έργο αυτό ο καλλιτέχνης έδεσε αριστοτεχνικά τις τρεις γενιές, με σαφή ωστόσο πρόθεση να εξάρει τη νεαρή μητέρα, της οποίας το πρόσωπο, κυρίως, προβάλλει έντονα φωτισμένο.
Πηγή: Αφροδίτη Κουριά, Ιστορικός Τέχνης, «Το παιδί στην Νεοελληνική Τέχνη (1833-1922) Εικόνες-Αντιλήψεις», Ίδρυμα Ερευνών για το παιδί, Εκδόσεις Δωδώνη, Αθήνα-Γιάννινα 1985, Δημ.Κεντρ.Βιβλ.Σπάρτης